विचार मंथन

                  दरवर्षीप्रमाणे उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मामाच्या गावी न जाता माझ्या मुळ गावी  'साखळी', जिथे माझे काका- काकू, आजी- आजोबा राहतात तेथे गेलो. मामाच्या घरी का नाही गेलो? याचे उत्तर काही माझ्या जवळ नाही पण, मागल्या वर्षी काकांनी मला 'साखळी'ला बोलवल्यावर काकू म्हणाली, "तो कसला येतोय? मामाला दोन मुली असल्यावर." झालं काकुंनी असा टोमणा मारला म्हटल्यावर कोण जातयं हो मामाच्या घरी. मग ठरवलं की, यावर्षी उन्हाळा काकांच्याच घरी.                                                                             .                       काकांच्या घरासमोरच माझा बालसवंगडी  राहायचा. त्याचे नाव महेश पण, लाडाने आम्ही सगळे मित्रगण त्याला 'म्हश्या' म्हणायचो. त्याच्या सोबत गप्पा मारताना जुन्या आठव...

                                                                              . झाली! सगळी तयारी झाली. दंतमंजन, पांघरूण, कपडे, साबण, इ. बारीकसारीक सामान भरून झाले. " प्रवासाला जाताना जितके कमी सामान न्याल तेवढे हाल कमी होतात." या जगमान्य सल्ल्याला अनुसरूनच बॅग भरणे सुरू होते. पण एक महिन्याच्या थांबा असल्यामुळे नाही म्हणता म्हणता 2 बॅग्स गच्च भरल्या होत्या. अरे हो! पण तुम्हाला सांगायचेच राहिले आम्ही कुठे निघालो ते. त्याच अस आहे की , माझे शिक्षण शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालय व रुग्णालय औरंगाबाद येथे सुरू होते. त्या वेळी मी आंतरवासिता (इंटर्नशिप) करत होतो. एका वर्षांच्या प्रशिक्षणात एका महिन्यासाठी ग्रामीण रुग्णालयात सेवा देणे अनिवार्य असते. आमची नेमणूक महाविद्यालयाकडून पैठणच्या ग्रामीण रुग्णालयात होत असते. तेथे रुजू होण्याचीच ही तयारी सुरू होती.  ‌             ...

                    21 मे 1991 रात्री 10.30 वाजता दिल्ली पोलिस मुख्यालयातील फोन खणाणला. त्याची घंटा नेहमीपेक्षा बेसुर वाजत होती. एखाद्या विदारक घटनेची चाहुलच जणू ती. शिपायाने फोन उचलताच  त्याच्या पायाखालची जमीन सरकली, हात पाय गारठले, त्याच्या चेहऱ्याचा नूरच पालटला. मजकूर होता 10 मिनिटांपूर्वी झालेली राजीव हत्या.                     घटना वाऱ्यासारखी देशभर पसरली. कोणाचाही या घटनेवर विश्वास बसत नव्हता. अजुन कोणत्याही प्रसार माध्यमातून अधिकृत माहिती मिळाली नव्हती. तरीसुद्धा देशात शोकाकूल वातावरण तयार झाले होते. जो नाही तो एकमेकांशीच बोलुन खातरजमा करून घेत होता.                     इकडे घटनास्थळाचे दृष्य इतके विदारक होते की, हे राजीव गांधीचे पार्थिव आहे, असे सांगूनही  कोणाला विश्वास न वाटावा. एक महिला संपूर्ण जळालेल्या , विषण्ण अवस्थेत घटनास्थळी मृत्युमुखी पडलेली होती. तिचा या घटनेशी जवळचा संबंध असावा एवढाच अंदाज स्थानिक पोलि...

                      मे महिन्यातल्या कडक उन्हामुळे मोहनचे डोके ठणकत होते , अंगातून घाम सतत पाझरत होता . मनाने तर संपच पुकारला होता , कशातच मन लागत नव्हते . 2 महिन्यांखालीच त्याची पोलिस उपायुक्तपदी नियुक्ती झाल्यामुळे अतिरिक्त भार खांद्यावर पडला होता . तेव्हापासून एकही रजा त्याच्या वाट्याला आली नव्हती . शरीर आता आराम मागत होते . तेवढ्यात हॉलमधला फोन वाजला . मोहनने उठायचे कष्ट नकोत म्हणून बायकोलाच कॉल उचलण्यास सांगितले . बायकोने साहेबांचा कॉल असल्याचे सांगताच , मोहन ताडकन उठून बसत म्हणाला , " जेवणाच्या सुट्टीत पण पिच्छा सोडत नाहीत ही साहेब लोकं ."  साहेबांशी बोलत असतानाच, त्याची कळी एकदम खुलली . साहेबांचे शब्द कानी पडताच मरगळ गळून पडली . लागलीच त्याने आपली वर्दीची टोपी उचलून , घराबाहेर पडला . " तुम्ही जेवूण घ्या , माझी तातडीची बैठक आहे . " एवढेच त्याने अंगणातून ओरडून बायकोला सांगितले . गाडीची किक मारताच त्याचे विचारचक्र सुरु झाले . साहेबांनी सांगितल्यानुसार 21 मे ला राजीव गांधी यांची प्रचार सभा होती . ते विशाखापट्टणम वरून पे...

                    26 नोव्हेंबर 2008 , वार बुधवार , वेळ रात्री 11 वाजता महाराष्ट्राच्या जीवाच्या मुंबई वर आतंकवाद्यांनी भ्याड हल्ला केला.दुसऱ्या दिवशी आम्हाला दुपारी बातमी समजली, बाबा म्हणाले "काकांना फोन लाव रे!" काका तसे कल्याणला राहतात पण ऑफिस च्या निमित्ताने म्हणा, मुलांच्या शाळा म्हणा घरा बाहेर सतत ये-जा चालूच राहते.म्हणून काकांना सर्वकाही क्षेमकुशल आहे ना ! याची खात्री करून घेतली.मी बाबांना म्हणालो,सर्व जण सुखरूप आहेत .तेवढ्यात छोटी बहिण म्हणते कशी "दादा आपले काका सुखरूप आहेत पण जे हल्ल्यात जखमी वा मारले गेले ते पण कुणाचे तरी काका असतीलच ना!" तीचे शब्द सरळ काळजात रुतून पडले. खरंच ! जो पर्यंत आपले आप्तस्वकीय सुखरूप आहेत तो पर्यंत आपण कुठल्याही गोष्टीकडे गांभीर्याने बघत नाही. म्हणजे जोपर्यंत आपलं कुटुंब अशा संकटात सापडत नाही तोवर आपण अशा घटनांकडे कानाडोळा करायचा का ? असे हल्ले का होतात ? कोण करतं ? त्यांच उद्दिष्ट काय ? आतंकवादी म्हणजे नेमके कोण ? त्यांचे उगमस्थान कोणते ? त्यांच पालनपोषण कोण करतं ? असे प्रश्न आपल्याला पडायला हवेत. ...